Mijn postbode

In mijn ouderlijk huis viel altijd veel post op de mat. Mijn vader en moeder waren betrokken mensen, die middenin de maatschappij stonden. Brieven en tijdschriften van kerken, arme gemeenten in het zuiden des lands, Centraal Weekblad, VU, Nes Ammim, Zeister Zendingsgemeenschap, Nederlands Bijbelgenootschap, Unicef, Terre des Hommes – de postbode moet ons gezin als internationaal betrokken hebben gekend.

Een aantal maanden geleden bedacht ik, dat mijn eigen postbode mij ook zo moet zien: als een “werelds” mens. Aan veel doelen gaf ik elk een deeltje. Totdat de kredietcrisis zich liet gelden. Die maakte mij ervan bewust dat ik belangrijke keuzes heb te maken.

Al langere tijd voelde ik me bij een aantal doelen niet meer echt betrokken; andere organisaties werden in mijn beleving veel belangrijker. Zo heb ik alles onder de loep genomen en juist in een tijd waarin iedereen de broekriem moest aanhalen – ook ik – die keuzes gemaakt. Een paar organisaties krijgen nu maandelijks grotere bedragen, andere heb ik opgezegd.

Bij al die bewuste keuzes heb ik natuurlijk mijn eigen interesses en die van mijn kinderen laten meewegen. Mijn jongste dochter komt uit Colombia – ook onze Compassion-dochter woont daar. Het feit dat mijn vader het NBG op zijn hart droeg versterkt dat ik ook daaraan trouw blijf. De goede jaren, die ik bij Youth for Christ heb gewerkt, kleuren mijn steun aan die organisatie nu. Mijn gemeente, die Gea en Thea heeft uitgezonden ..… Tear, waar mijn vriendin werkt…

Sinds een paar maanden zit ik op kantoor bij Prisma. Ik krijg hier de achterkant te zien van al die drukwerken, die ik jarenlang in de brievenbus heb gekregen. De zegen. De zorgen. De enorme puzzels, die gelegd moeten worden om projecten doorgang te laten vinden, ook in tijden van bezuinigingen, kredietcrisis, omvallende banken en nutteloos spuitende oliepijpleidingen. En daarbij het gebed om zegen en continuďteit, om vrede en groei.

In deze dagen ná de Tweede Kamer-verkiezingen van 2010 is het werken in deze organisatie extra boeiend en spannend. Ik kan u verzekeren, dat ik de krant op een andere manier lees dan ik dat een paar jaar geleden gedaan zou hebben. Ik ben me nog meer bewust geworden van mijn plek in deze wereld – als christen in een veranderende samenleving. Dat móet te zien zijn. En niet alleen voor mijn postbode …


Joke van Ommeren